Alle verhalen

van Jokezelf

De tassenman


 

Vertwijfeld duwde Carla tegen de deur van de tassenwinkel. Gesloten? Hoe kon dat nou? De tassenman was altijd open. Zeven dagen per week stond hij in zijn winkel. Waarom nu dan niet?
Hij was weg, stond op de deur. In verband met mijn afwezigheid, ben ik er niet. Ja, dat zag ze zo ook wel. En haar lievelingstas dan? Die mooie rooie uit Lissabon? Vorige week had ze hem voor reparatie afgegeven. Een van de hengsels had het begeven en de tassenman was de enige die dat kon maken.

Afwezig. Tot wanneer stond er niet bij. Kwam hij nog terug? Vast niet, anders stond er wel een datum. Dat deden winkeliers toch altijd? Een bordje ophangen tot welke datum ze weg waren? Wij zijn afwezig van… tot … , zodat je wist wanneer de winkel weer openging. Of wegens omstandigheden vandaag gesloten. Dan wist je ook meteen waar je aan toe was. Maar zomaar de deur dicht doen? Wie deed dat nou? De reden is dat ik weg ben. Hoezo weg, dacht Carla. Op vakantie? Verhuisd? Dood? Hoe kwam ze dan weer aan haar schoudertas?

Ze duwde nogmaals vruchteloos tegen de deur. Die verschoof geen millimeter. Hermetisch gesloten. Niet open te krijgen. Nou, als het moest, trapte ze die deur zo in. Net zo makkelijk. Wie aan haar rode tas kwam, kwam aan haar. Tranen van woede sprongen in haar ogen. De tassenman had gezegd dat ze haar tas vandaag op kon komen halen. Hij had het belóófd! Een weekje had hij gezegd. Dan was hij zeker klaar. En nu dit.

Carla drukte haar neus tegen de ruit en tuurde naar binnen. Het was donker. Geen teken van leven. Wat tassen op de toonbank, maar de hare zag ze nergens. Ook niet op de planken met gerepareerde lederwaren. Waar was de tassenman?

 

 

Advertenties

16 reacties op “De tassenman

  1. Rianne
    14 augustus 2012

    Ik voel met Carla mee…

    Like

  2. Melody
    14 augustus 2012

    Een prachtig en herkenbaar verhaal wel, voor iedereen denk ik, al zou het bij mij niet om een tas kunnen gaan maar iedereen zal wel een voorwerp kunnen benoemen waarbij dit zomaar van toepassing zou kunnen zijn.

    Like

  3. Pingback: WE 300: het woord voor de maand augustus | Platoonline

  4. platoonline
    15 augustus 2012

    Mysterieuze WE (daar houd ik wel van).
    Als ik het ongeveer letterlijk neem, kom ik niet verder dan de gedachte dat hij ergens in het verband zit. Maar ja…
    Akelig voor Carla, ze is de hengsels des levens kwijt. Nee, tassenman, dat kun je NIET maken.

    Like

  5. ram1955
    15 augustus 2012

    Ook dit geeft een vorm van verlatenheid aan. Bijzondere WE. Ben wel benieuwd naar de tassenman.

    Like

  6. Letterzetter
    15 augustus 2012

    Prachtig verhaal! Heb inmiddels ook wat geschreven.

    Like

  7. Novelle
    15 augustus 2012

    (glimlach) wat een bijzondere situatie en ja die tas is ook een juweeltje kan me voorstellen dat ze onthand is.Ja als beloftes niet na worden gekomen dan geeft dat inderdaad een soort van verlatenheid.Mooi We-300 verlaten

    Like

  8. gewoonanneke
    15 augustus 2012

    Ja sommige vrouwen hebben iets speciaals met tassen maar waar was die man gebleven, dat mysterie maakt er een mooi verhaal van.

    Like

  9. dieneke
    15 augustus 2012

    Raadselachtig verhaal hoor, we blijven allemaal in het ongewisse over de tassenman.

    Like

  10. Anja
    16 augustus 2012

    Ik hou wel van zo’n mysterieus eind. Maar het maakt me ook wel heel erg nieuwsgierig! Leuke WE!

    Like

  11. jokezelf
    17 augustus 2012

    Die tassenman heeft echt bestaan. In de jaren negentig werkte ik vlakbij een winkeltje in prachtige leren tassen en andere kleine lederwaren. De eigenaar was een mager mannetje van onbestemde leeftijd. Hij woonde boven de winkel. Als hij er, bij uitzondering, niet was, hing er een papier; “ik ben er niet, want ik ben weg”. Op een dag, toen ik terug kwam na mijn vakantie, zag ik dat er geen licht aan was in de winkel. Het geheel zag er stoffig en totaal verlaten uit. Na een flink aantal weken werd de winkel leeg gehaald. De slager van een paar winkels verderop, vertelde dat de man door de GGD uit zijn huis was gehaald, maar wat er precies aan de hand was geweest, wist hij ook niet.

    Like

  12. Mrs. T.
    22 augustus 2012

    Hahaha, wat een drama! Vrouwen en tassen. 😉

    Like

  13. staartje
    24 augustus 2012

    Hihihi grappige invulling en grappige winkelier. Goed geschreven weer en een prachtige tas. Ik denk dat ie gewoon even eten is…. In Aix-de-Provence zagen we trouwens een bordje hangen op de deur van een badkledingwinkel ” I’m tanning”

    Like

  14. Dwarsbongel
    25 augustus 2012

    Eén conclusie is duidelijk: als hij dood was had hij die mededeling niet kunnen plaatsen…

    Like

  15. hanscke
    30 augustus 2012

    het geeft goed dat je soms zo onredelijk en mateloos boos kunt worden om iets wat je niet zelf in de hand hebt. Daarom zo herkenbaar.

    Like

Reacties zijn gesloten.

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 14 augustus 2012 door in Kort en getagd als , , , , , , , .

Archief

Blog statistieken

  • 1,052 hits

Sites die ik o.a. volg

Laatste post op jokezelf.nl: Bouwen met taal

De geboorte van een kunstenaar

De geboorte van een kunstenaar

‘Het was in de winter van 1943. Nederland was bezet en leed honger. Het geschiedde in die dagen dat een kleine, hoogzwangere Jodin, vanuit het zuiden waar ze ondergedoken was, een reis ondernam naar Amsterdam. Ze droeg geen ster. Ze klopte op de deur van het Prinsengracht Ziekenhuis. Een non deed open. De vrouw stelde […]

Uniek boek steunt koffieschenkproject

Uniek boek steunt koffieschenkproject

Dit bijzondere initiatief werd in het leven geroepen door de in 2015 opgerichte stichting ‘Goed doen voor een ander’. Met hun ‘Koffieschenk Buurtprojecten’ brengen tientallen vrijwilligers vreugdemomenten bij ouderen in verzorgingshuizen. Momenten waarin naast koffie drinken, ook veel wordt gepraat, geluisterd en gelachen. Een aantal van deze vreugdemomenten is nu gebundeld in een uniek boek. […]

Wat kan ik van u leren?

Wat kan ik van u leren?

Vijftig schrijvers, één vraag aan onze ouderen… wat kan ik van u leren? Anja van Gennep (het linkermeisje op de foto uit 1944) is nu 88 jaar oud, komt oorspronkelijk uit Amsterdam en woont tegenwoordig in Purmerend. Ik heb haar geïnterviewd voor een boek waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat. Het waren inspirerende […]

De eerste schooldag

De eerste schooldag

Aan de hand van haar drie jaar oudere zus huppelde de zevenjarige Anja die eerste schooldag in 1936 vanuit hun nieuwe huis naar de nieuwe school. De Pestalozzischool was een ‘deftige’ meisjesschool, waar je al heel jong Frans leerde, met een directrice die alle kinderen elke morgen bij de deur een hand gaf. Ze vond […]

Leuk hè? Deze mensen komen o.a. bij mij lezen

Van Dalsum Kunstprojecten

KUNST VAN VADER OP ZOON

Anne Peter

With love,, Clarissa Lovehandle

F(ik)tieverhalen

Columns, Gedichten & Verhalen van mijn Zielenroerselen

Schrijvers Blog

van Jokezelf

F(ik)tieverhalen

Columns, Gedichten en Verhalen van mijn Zielenroerselen

vivapo's Blog

365 dagen verwondering

MichielZiet.com

Dagelijkse dingen die soms meer bijzonder zijn dan je denkt

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

mefrouw

three sisters inspired

Gifniks jôh!

De hersenspinsels van een (prettig) gestoorde moeder.

Hartelijke Hot Hulk

Hartelijke Hot Hulk is H H H

Grensgevallen

Een grens is een wens

sprakeloosverhalen

Tussen struisvogel en 'Weltschmerzen'

Bubbliciously me

Living the life you love....

Woolywoot

Kom, zullen we stilstaan? | weblog

dromenenzo

mijn leven, mijn dromen, mijn verhalen

%d bloggers liken dit: